Kiedy do psychologa dziecięcego – sygnały alarmowe

Modyfikowane dnia 24 maja, 2026 by Kamila Kamila

Kiedy do psychologa dziecięcego powinniśmy zabrać nasze dziecko? To pytanie zadaje sobie wiele rodziców, zauważając niepokojące zmiany w zachowaniu, emocjach lub funkcjonowaniu swojej pracy. Każde dziecko ma trudne dni, ale kiedy zmiana staje się sygnałem alarmowym wymagającym profesjonalnej interwencji? W tym artykule poznasz konkretne wskaźniki, które powinny Cię zaniepokoić, oraz praktyczne porady, jak znaleźć odpowiedniego specjalistę dla Twojego dziecka.

Kiedy powinna nas zaniepokoić zmiana zachowania dziecka

Każde dziecko przechodzi naturalne wahania nastroju i zachowania – to część normalnego rozwoju. Nie każda zmiana wymaga wizyty u specjalisty. Jednak istnieją konkretne wskaźniki, które powinny skłonić Cię do poszukania pomocy psychologa dziecięcego.

Jak rozpoznać problemy emocjonalne

Problemy emocjonalne u dzieci mogą się objawiać na wiele sposobów – czasem bardziej oczywiste, czasem subtelne. Niektóre dzieci expresują swoje trudności słowami, inne poprzez zachowanie. Staraj się obserwować nie tylko to, co mówi Twoje dziecko, ale i jak się zachowuje. Pytaj siebie: czy to zachowanie jest dla mojego dziecka typowe? Czy pojawiło się nagle? Czy trwa dłużej niż zwykle?

Czas trwania objawów – ważny wskaźnik

Złota zasada: jeśli objawy trwają dłużej niż 2-4 tygodnie, warto skonsultować się z pediatrą lub psychologiem. Jeden zły dzień w szkole to nie powód do alarmu. Jednak konsekwentne trudności przez miesiąc mogą wskazywać na coś głębszego. Według badań, średnie zaburzenie adaptacyjne u dziecka trwa około 3 miesięcy, zanim zostanie rozpoznane – wczesna interwencja może go skrócić.

Wpływ na funkcjonowanie dziecka

Pytanie kluczowe: czy problem wpływa na to, jak dziecko funkcjonuje w domu, w szkole lub z rówieśnikami? Zaburzenia psychiczne u dzieci nie są abstrakcyjne – mają konkretny, negatywny wpływ na codzienne życie. Jeśli Twoje dziecko omija szkolę z powodu lęku, sprzeciwia się każdemu poleceniu lub izoluje się od przyjaciół, jest to sygnał do działania.

Główne sygnały alarmowe – objawy psychiczne

Objawy zaburzeń emocjonalnych u dzieci są różnorodne. Poniżej opisuję główne „czerwone flagi”, które powinny skłonić Cię do wizyty u specjalisty.

Natrętne lęki i fobie u dziecka

Lęk jest naturalną emocją – każde dziecko się czegos boi. Jednak natrętne lęki, które uniemożliwiają dziecku normalne funkcjonowanie, to inna sprawa. Zwróć uwagę na:

• Lęk separacyjny: dziecko nie potrafi opuścić domu bez rodzica, płacze w przedszkolu mimo tygodni adaptacji, boi się nocy bez rodziców w domu
• Fobie szkolne: dziecko wymyśla choroby, by nie iść do szkoły; lęk przed nauczycielem, określoną sytuacją w klasie
• Lęk społeczny: dziecko unika innych dzieci, nie śmie się odezwać w klasie, drży lub czerwieni się w sytuacjach społecznych
• Koszmary nocne i noktambulizm: powtarzające się złe sny, przebudzeń, spacerowanie po domu nocą

Lęk separacyjny najczęściej pojawia się między 3. a 8. rokiem życia, ale jeśli trwa poza tym okresem lub jest intensywny, wymaga interwencji.

Agresja, bunt i problemy behawioralne

Agresja u dziecka może być objawem bólu emocjonalnego, frustracji lub zaburzenia behawioralnego. Obejmuje:

• Bicie, kopanie, szarpanie włosów (zwłaszcza u małych dzieci)
• Uderzanie innych bez wyraźnego powodu lub po drobnych prowokacjach
• Słowna agresja: wyzywanie, wulgarne słowa, wypowiadanie życzliwości krzywdy innym
• Destrukcja: niszczenie zabawek, ubrań, przedmiotów w domu
• Bunt: całkowity opór wobec poleceń, prowokacyjne zachowanie, lekceważenie granic

U młodszych dzieci agresja zwykle wyrażana jest fizycznie, u starszych bardziej słownie. Jeśli dziecko wykazuje agresję, którą nie potrafi kontrolować, to sygnał do psychologa.

Izolacja społeczna i wycofanie się

Przeciwieństwem agresji jest wycofanie. Dziecko, które:

• Unika kontaktu z rówieśnikami bez wyraźnego powodu
• Traci zainteresowanie ulubionymi aktywnościami (sport, gra w zespół, rysowanie)
• Spędza całe dni w pokoju lub przed ekranem
• Mówi mniej lub zupełnie się nie odzywa w sytuacjach społecznych (mutyzm selektywny)
• Wykazuje brak motywacji do życia

…może przeżywać depresję, lęk społeczny lub zaburzenia spektrum autyzmu. Izolacja jest poważnym sygnałem, szczególnie gdy zmienia się nagle.

Zaburzenia snu i apetytu

Ciało dziecka reaguje na zaburzenia emocjonalne fizycznymi zmianami:

• Senne problemy: bezsenność, senne chodzenie, koszmary, zbyt mało snu (dziecko się nie wyśpiane), zaburzenia rytmu snu
• Zmiany apetytu: jedzenie znacznie mniej (może prowadzić do utraty wagi) lub znacznie więcej (żarcie emocjonalne, przytycie)
• Zwroty: dziecko, które wcześniej dobrze jadło, nagle ma problemy ze swoimi ulubionymi potrawami
• Odbieranie jedzenia jako nagrody lub kary: kontrolowanie poprzez jedzenie (mogą być pierwsze znaki zaburzenia odżywiania)

Zaburzenia snu znacznie wpływają na funkcjonowanie poznawcze dziecka – zmęczone dziecko gorzej uczy się, jest drażliwsze i ma trudności z regulacją emocji.

Zaburzenia rozwojowe i szkolne

Problemy szkolne i edukacyjne są częstym powodem odwiedzenia psychologa dziecięcego. Czasem za słabymi wynikami stoi zaburzenie neurodevelopmentalne, czasem problemy emocjonalne.

Problemy z koncentracją i nauką

Jeśli dziecko ma trudności z koncentracją, może to wskazywać na:

• ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder): niemożliwość skupienia się na jednym zadaniu, impulsywność, pobudliwość motoryczna, zapominanie instrukcji
• Dysleksję lub dyscalkulię: szczególne trudności w czytaniu lub matematyce mimo normalnej inteligencji i wysiłku
• Lęk przed nauką: zaburzenia emocjonalne utrudniające uczonę, blokada umysłowa podczas testów
• Zaniedbanie domowe lub szkolne: brak wsparcia do nauki, niedostateczne zasoby

Rozpoznanie ADHD u dziecka wymaga zaangażowania psychologa klinicznego, nauczyciela i pediatry. Wczesna diagnoza pozwala na wdrożenie strategii wspierających.

Trudności w nawiązywaniu relacji rówieśniczych

Dzieci, które mają problemy z nawiązywaniem przyjaźni, mogą przeżywać:

• Brak empatii lub nieumiejętność czytania sygnałów społecznych (mogą wskazywać na zespół Aspergera lub autyzm)
• Drażliwość i konfliktowość w relacjach
• Bycie ofiarą mobbingu z powodu inności
• Zaburzoną inteligencję emocjonalną – brak umiejętności rozpoznawania i regulacji emocji u siebie i innych

Nauczenie dziecka rozpoznawania emocji to umiejętność, którą psycholog może rozwinąć w terapii.

Regresja w rozwoju – powrót do starszych zachowań

Regresja to powrót do zachowań z wcześniejszego etapu rozwojowego. Może się pojawić po traumie, zmianach w rodzinie lub stresie:

• Dziecko 7-letnie zaczyna moczyć się nocą (po latach suchych nocy)
• Powrót do ssania kciuka u starszego dziecka
• Regression do mowy niemowlęcych słów
• Nieobowiązkowe zachowania (kołysanie się, oczekiwanie na karmi się)

Regresja jest zwykle czasowa i związana z konkretnym stresorem (np. narodziny siostry, rozwód rodziców, przeprowadzka). Jednak jeśli trwa, wymaga profesjonalnej oceny.

Trauma, stres i krytyczne zdarzenia

Niektóre doświadczenia zostawiają głębokie ślady w psychice dziecka. Poniżej sytuacje wymagające natychmiastowego wsparcia psychologa.

Traumatyczne doświadczenia dziecka

Trauma to zdarzenie, które dziecko postrzega jako zagrożenie dla jego bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa bliskich. Może to być:

• Wypadek, uraz lub pobyt w szpitalu
• Śmierć rodzica, rodzeństwa lub bliskiego przyjaciela
• Przemoc domowa lub świadkowaniu przemocy
• Molestowanie seksualne lub fizyczne
• Kataklizm naturalny (pożar, powódź, trzęsienie ziemi)

Objawy PTSD u dzieci obejmują: unikanie wspomnień o zdarzeniu, flash-backi, nadreaktywność na bodźce podobne do traumy, zaburzenia snu, lęk, depresję i agresję.

Stres po zmianach w rodzinie

Dużych zmian w strukturze rodziny mogą intensywnie wpłynąć na dziecko:

• Rozwód rodziców: dziecko może czuć się odpowiedzialne, bojaćsię zostania opuszczoną, doświadczać zaburzeń adaptacyjnych
• Nowe rodzeństwo: zaburzenia adaptacyjne, regresja, zazdrość, poczucie odrzucenia
• Przeprowadzka: zmiana szkoły, utraty przyjaciół, nowe środowisko
• Śmierć członka rodziny: żal, dezorientacja, zaburzenia behawioralne
• Choroby przewlekłe w rodzinie: niepewność, strach, zmiana dynamiki rodzinnej

Zaburzenia adaptacyjne są diagnozowane, gdy dziecko wykazuje znaczący dyskomfort emocjonalny lub zaburzenia funkcjonowania w ciągu 3 miesięcy od zdarzenia stresującego. Psycholog może pomóc dziecku zrozumieć zmianę i przystosować się do niej.

Cyberprzemocy i mobbing szkolny

Mobbing stał się nowoczesnym wyzwaniem dla dzieci i nastolatków. Wyśmiewanie online, rozpowszechnianie wstydliwych zdjęć, groźby – wszystko to może pozostawić głębokie psychiczne blizny:

• Depresja i poczucie bezwartościowości
• Zaburzenia snu i apetytu
• Lęk przed szkołą, unikanie sytuacji społecznych
• Myśli samobójcze (szczególnie u nastolatków)
• Izolacja i wycofanie ze zwykłych zajęć

W Polsce dostępna jest infolinia wsparcia dziecka w kryzysie – 116 123. Jeśli Twoje dziecko jest ofiarą mobbingu, natychmiast skontaktuj się z psychologiem szkolnym, dyrektorem szkoły i rozważ terapię indywidualną.

Kiedy rodzic powinien szukać pomocy psychologa

Po przeczytaniu wyżej, możesz mieć pytanie: czy moje dziecko naprawdę potrzebuje psychologa? Poniższe kryteria powinny Ci w tym pomóc.

Kryteria zasadności wizyty specjalisty

Powinieneś szukać pomocy psychologa dziecięcego, jeśli:

• Objawy trwają dłużej niż 2-4 tygodnie i nie mają wyraźnej przyczyny
• Zaburzają codzienne funkcjonowanie w domu, szkole lub relacjach społecznych
• Pogorszają się z czasem zamiast naturalnie się rozwiązywać
• Wpływają na jakość życia dziecka i rodziny – wszyscy cierpią
• Zagrażają bezpieczeństwu dziecka lub innych (agresja, samouszkodzenia)
• Rodzic intuicyjnie czuje, że coś jest nie tak – ta intuicja ma wartość, bo znasz swoje dziecko najlepiej

Statystyki pokazują, że około 10-15% dzieci wymaga wsparcia psychologa w pewnym momencie swojego dzieciństwa. To nie jest wstyd ani oznaka słabości – to naturalny wymiar zdrowia psychicznego.

Wiek dziecka a wybór specjalisty

Różne wiekowe grupy mogą pracować z różnymi specjalistami:

• 2-3 latki: psycholog može obserwować i pracować z rodzicami; terapeuta zajęciowy, jeśli podejrzewane opóźnienie
• 3-6 lat: psycholog dziecięcy, play therapist, arteterapia; zaburzenia łatwe do interwencji w tym wieku
• 6-12 lat: psycholog szkolny, psychoterapeuta, neuropsycholog (ADHD, dysleksja)
• 12+ lat (nastolatki): psychoterapeuta, psychiatra dziecięcy, terapia rodzinna

Pediatra może dać Ci skierowanie do psychologa na NFZ. Jednak w Polsce możesz też szukać specjalisty prywatnie bez skierowania.

Jak znaleźć psychologa dziecięcego – praktyczne wskazówki

Znaleźć dobrego psychologa dziecięcego nie jest trudne, jeśli wiesz, gdzie szukać i jakie pytania zadać.

Gdzie szukać specjalisty w Polsce

Możesz znaleźć psychologa poprzez:

• Pediatra: poproś o skierowanie lub rekomendacje; pediatra znает psychologów w Twojej okolicy
• Szkoła: psycholog szkolny pracuje bezpłatnie w placówce; może dać rekomendacje na terenach pozaszkolnych
• Ośrodek zdrowia (PHZ, POZ): dostępne konsultacje psychologa na NFZ
• Polskie Towarzystwo Psychologiczne (PTP): ptp.org.pl – katalog certyfikowanych psychologów
• Portale internetowe: ZnajdzPsychologa.pl, Healthcanal.com, Jameda.pl (niektóre z recenzjami)
• Rekomendacje rodziców: pytaj na grupach Facebooku, w przedszkolu, w szkole – słowo w słowo jest często najbardziej wiarygodne

Psycholog w ośrodku zdrowia vs. prywatnie

Obie opcje mają pros i cons:

Aspekt	NFZ (Publiczny)	Prywatnie
Koszt	Bezpłatnie (z podatków)	100-250 PLN/sesja
Dostępność	Kolejka 3-6 miesięcy	Zwykle 1-2 tygodnie
Wybór specjalisty	Limitowany	Szeroki wybór
Czas sesji	45-50 minut	50-60 minut
Elastyczność	Sztywne godziny	Większa elastyczność

Jeśli sytuacja dziecka jest kryzysowa (zagrożenie samobójstwem, zbyt ciężka agresja), szukaj szybko prywatnego specjalisty. Jeśli Problem jest chroniczny, ale nie zagraża bezpieczeństwu, możesz czekać na NFZ.

Co przygotować na pierwszą wizytę

Aby sesja przebiegła efektywnie, przygotuj:

• Dokumentacja medyczna: wyniki badań, raporty z pediatry, skierowanie na NFZ (jeśli jest)
• Historia dziecka: kiedy pojawiły się pierwsze objawy, jakie były trigger, co zostało już spróbowane
• Informacje szkolne: ostatni raport nauczyciela, oceny, uwagi o zachowaniu w szkole
• Obserwacje z domu: kiedy dziecko jest bardziej smutne, gdy coś go denerwuje, jakie są jego mocne strony
• Gotowość dziecka: krótko wyjaśnij dziecku, dokąd idziecie i po co (bez stresowania)
• Otwartość: bądź gotów do wysłuchania, że problem może być też w dynamice rodzinnej – psycholog nie osądza, wspiera

Program 800+ może częściowo pokryć koszty terapii. Wiele samorządów oferuje również bezpłatne konsultacje u psychologów szkolnych dla wszystkich dzieci.

Pierwsza wizyta u psychologa – co się dzieje

Rodzice często się pytają: co dokładnie będzie robić psycholog z moim dzieckiem? Oto typowa struktura pierwszej wizyty.

Wywiad z rodzicami

Psycholog najpierw rozmawia z rodzicami (czasem bez dziecka). Pyta o:

• Historię ciąży, porodu, rozwoju niemowlęcia (osiągnięcia motoryczne, mowę)
• Historię rodzinną zaburzeń psychiatrycznych, uzależnień, problemów zdrowotnych
• Dynamikę rodzinną: struktura rodziny, relacje między rodzicami, sposób wychowania
• Historia szkoły: jak adaptowało się dziecko, problemy nauki, relacje z nauczycielami i rówieśnikami
• Główne obawy i oczekiwania rodziców od terapii

Ten etap może trwać 30-60 minut i dostarcza psychologowi istotnego kontekstu.

Obserwacja i testowanie psychologiczne

Psycholog następnie pracuje z dzieckiem. W zależności od wieku i problemu, może:

• Obserwować spontaniczną grę: jak dziecko bawi się zabawkami, jakie wybiera, jak się komunikuje
• Przeprowadzić rozmowę: pyta dziecka o szkolę, przyjaciół, jak się czuje
• Zastosować testy psychologiczne: rysunki, puzzle, łamigłówki, testy IQ (w zależności od wieku i wskazania)
• Gry terapeutyczne: zabawy, które ujawniają emocje, problemy, zasoby dziecka
• Rozmowy ukierunkowane: dyskusja o określonym problemie (np. lęk, agresja), co je spowodowało, jak dziecko się czuje

Dzieci poniżej 6-7 lat najlepiej komunikują się poprzez grę. Dlatego play therapy (terapia zabawy) jest głównym narzędziem dla tej grupy wiekowej.

Plan terapii i rekomendacje

Po obserwacji i testowaniu, psycholog:

• Wyjaśnia obserwacje rodzicom w język prosty i zrozumiały (bez psychologicznego żargonu)
• Przedstawia hipotezę diagnostyczną: co psycholog uważa, że się dzieje (np. zaburzenia adaptacyjne, lęk separacyjny, zaburzenie koncentracji)
• Proponuje plan terapii: ile sesji, jak często, jakie podejście (behawioralne, psychodynamiczne, zabawy)
• Daje rekomendacje dla rodziców: co można robić w domu, jakie strategie użyć w konkretnych sytuacjach
• Omawiażenie postęp: jak będzie się oceniać postęp, jak często będą spotkania rodziców z psychologiem

Nie oczekuj pełnej diagnozy po jednej sesji. Zwykle potrzeba 2-4 spotkań, aby psycholog wystarczająco dobrze poznał dziecko i mogł postawić pewną diagnozę.

Wsparcie rodzica podczas procesu terapeutycznego

Terapia dziecka to partnerstwo między psychologiem, dzieckiem i rodziną. Twoja rola jest krytyczną dla sukcesu.

Rola rodziny w terapii dziecka

Psycholog może pracować z dzieckiem raz tygodniowo przez 50 minut, ale dziecko spędza pozostałe 167 godzin z rodziną. Dlatego rodzina jest głównym agentem zmiany.

• Homework: psycholog daje zadania do wykonania w domu (np. ćwiczenia oddychania, gra z dzieckiem w określony sposób, rejestrowanie lęków)
• Modelowanie: dzieci uczą się przez obserwowanie – jeśli pokazujesz zdrowe radzenie sobie ze stresem, dziecko się tego uczy
• Konsekwencja: jeśli psycholog proponuje konkretne granice i konkluzje, rodzic musi je stosować konsekwentnie w domu
• Komunikacja emocjonalna: nauczenie dziecka bezpiecznego wyrażania emocji zaczyna się w domu
• Wsparcie emocjonalne: bycie dla dziecka bezpiecznym, nieosmielającym sojusznikiem w procesie terapii

Styl wychowywania dziecka znacznie wpływa na to, jak szybko będą postępy w terapii.

Cierpliwość i realistyczne oczekiwania

Terapia jest procesem, a nie magicznym cudem. Realistyczne czasowe ramy:

• 2-4 tygodnie: dziecko adaptuje się do psychologa, buduje raport, zaczyna się otwierać
• 4-8 tygodni: pierwsze widoczne zmiany zachowania, zmniejszanie się głównych symptomów
• 2-3 miesiące: znaczące polepszenia, dziecko nauczyło się nowych strategii
• 3-6 miesięcy: konsolidacja zmian, dziecko bardziej niezależne w radzeniu sobie

Niektóre problemy (np. fobii) mogą być rozwiązane szybciej, inne (np. zaburzenia osobowości, trauma) mogą wymagać dłuższej pracy. Ważne jest, aby nie rezygnować po kilku sesjach.

Komunikacja z psychologiem

Terapia przywiera większe szanse powodzenia, gdy rodzice komunikują się z psychologiem:

• Przede wszystkim sesją: co zauważyłeś w domu, które zachowania uległy zmianie, jakieś nowe problemy
• Pytanie o postęp: jak idzie teraia z punktu widzenia psychologa, jakie są następne kroki
• Dyskusja o domowych strategiach: co zaproponować w domu, aby wzmocnić to, co dzieje się w gabinecie
• Otwartość na feedback: psycholog czasem może wskazać dynamiki rodzinne, które wspomagają problem (bez osądzenia)
• Złożonoość zmian: jeśli czujesz, że psycholog i ty podchodzicie do problemu inaczej, omawiaj to otwarcie

Pamiętaj: psycholog to Twój współpracownik, nie sędzia. Jego rola to wspierać Cię w byciu lepszym rodzicem dla swojego dziecka.

FAQ

W jakim wieku dziecko powinno po raz pierwszy odwiedzić psychologa?

Psycholog może pracować z dziećmi już od 2-3 lat, szczególnie w sytuacjach kryzysowych (trauma, stres). Jednak zaburzenia behawioralne i emocjonalne najczęściej diagnozuje się od 5-6 lat, gdy dziecko ma już umiejętności komunikacyjne i zdolność współpracy. Nie ma dolnego limitu wieku – wszystko zależy od konkretnego problemu i gotowości dziecka. Wcześniejsza interwencja (np. po traumie czy rozwodzie rodziców) jest zawsze korzystna.

Czy psycholog to to samo co psychiatra?

Nie. Psycholog ma dyplom magistra psychologii i licencję zawodową, specjalizuje się w terapii behawioralnej, psychoterapii i diagnozie zaburzeń psychicznych. Psychiatra to lekarz (MD), który może przepisywać leki. W praktyce dziecko może potrzebować obu: psychologa do terapii i psychiatry, jeśli leki są wskazane (np. w depresji, ADHD, zaburzeniach lękowych). Polecamy współpracę obu specjalistów.

Ile czasu trwa terapia u psychologa dziecięcego?

Zależy od problemu – od kilku sesji do kilku lat. Średnio lęk lub problemy behawioralne rozwiązują się w 8-16 sesjach (około 2-4 miesiące). Głębokie zaburzenia emocjonalne, trauma lub zaburzenia neurorozwojowe mogą wymagać dłuższej pracy. Psycholog powinien mieć plan leczenia i regularnie oceniać postępy. Jeśli po 3 miesiącach nie ma żadnych zmian, warto omówić to z terapeutą.

Czy powinna być obecna mama lub tata na sesji psychologa z dzieckiem?

Zależy od wieku i problemu. U małych dzieci (poniżej 6-7 lat) rodzic zwykle jest obecny, szczególnie na początku terapii, aby dziecko czuło się bezpiecznie. U starszych dzieci psycholog pracuje sam z dzieckiem, ale robi oddzielne spotkania z rodzicami. Jeśli problem dotyczy relacji rodzinnej lub dynamiki rodziny, terapia rodzinna jest konieczna – pracują wszyscy razem.

Czy wizyty u psychologa prywatnie są lepsze niż na NFZ?

Nie ma jednej odpowiedzi. Psycholog prywatny: szybka dostępność (1-2 tygodnie), możliwość wyboru specjalisty, czasem bardziej elastyczne godziny, ale koszt (100-250 PLN/sesja). Na NFZ: całkowicie bezpłatnie, ale długie kolejki (3-6 miesięcy) i mniej wyboru. Kluczowe jest: kwalifikacje i doświadczenie psychologa oraz czy „kliknie się” z dzieckiem (dobry raport). Rekomendacja: szukaj specjalisty z certyfikatami (członek PTP), doświadczeniem w konkretnym problemu i dobrymi opiniami od rodziców.

Jakie znaki mogą wskazywać na depresję u dziecka?

Smutek lub apatia trwająca ponad 2 tygodnie, brak zainteresowania ulubionymi aktywnościami (sport, gra, rysowanie), zmęczenie mimo wystarczającego snu, zaburzenia snu lub apetytu, poczucie bezwartościowości, trudności w koncentracji, myśli o samobójstwie. U dzieci depresja bywa niedodiagnozowana, bo wyrażają się ją inaczej niż dorośli – czasem poprzez drażliwość zamiast smutku, problemy behawioralne zamiast patologicznego nastroju. Jeśli podejrzewasz depresję, natychmiast skonsultuj się z pediatrą lub psychologiem.

Co zrobić, jeśli dziecko nie chce iść do psychologa?

To normalne – dzieci obawiają się nieznanego i czasem mają uprzedzenia do „psychologa”. Porozmawiaj z dzieckiem na jego poziomie: wyjaśnij, że psycholog to osoba, która pomaga w trudnościach, nie będzie cię karać, będziesz mogła grać i rozmawiać. Pozwól dziecku zadawać pytania, rozwiaj jego obawy. Możesz powiedzieć: „Psycholog jest jak trener dla emocji – pomaga ci być szczęśliwszy.” Pierwsza sesja może być krótka i niezobowiązująca. Dobry terapeuta powinien wybudować raport z dzieckiem i uczynić pracę bezpieczną, przyjazną i nawet zabawną.

Czy mogę uzyskać rekomendację psychologa od pediatry?

Tak, pediatra może dać skierowanie do psychologa (warunek dla dostępu do specjalisty na NFZ). Jednak wiele rodziców szuka psychologów prywatnie poprzez rekomendacje od przyjaciół, portale specjalistów (np. PZP, ZnajdzPsychologa.pl) lub stowarzyszenia zawodowe (Polskie Towarzystwo Psychologiczne). Oba warianty są dostępne w Polsce – możesz wybrać w zależności od swojego budżetu i preferencji.